ماه: دسامبر 2017

گفت‌وگو با سونیا اسکیتس مدیر عامل سازمان رهایی از شکنجه در بریتانیا در مورد «استفاده گسترده» از شکنجه در زندان‌های ایران

منتشرشده در

یک سازمان حمایت از قربانیان #شکنجه، که در بریتانیا فعالیت می‌کند، در گزارشی مفصل، شکنجه در زندان‌های ایران را «گسترده» و در زمینه‌هایی «تکان‌دهنده» توصیف کرده.ولی این گزارش چه شواهدی دارد؟ کسری ناجی گزارش می‌دهد.

 

Advertisements

حکم اعدام احمدرضا جلالی از سوی دیوان عالی کشور تایید شد: «پرونده را بازبینی کنید»

منتشرشده در

Jalali8756-768x432-1-2.jpg

ویدا مهران‌نیا، همسر احمدرضا جلالی، استاد، پژوهشگر مدیریت حوادث مترقبه و پزشک به کمپین حقوق بشر در ایران گفت حکم اعدام همسرش از سوی شعبه یک دیوان عالی کشور تایید شده است. به گفته خانم مهران‌نیا این حکم هنوز به وکیل احمدرضا جلالی و خود او در زندان ابلاغ نشده است. خانم مهران‌نیا به کمپین گفت: «وکیلش پس از مراجعه به دادگاه در روز سه‌شنبه ۱۴ آذر ماه توانسته حکم را بخواند اما به او و احمدرضا هنوز ابلاغ نشده است.»

احمدرضا جلالی، استاد و پزشکی از سوی شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به اتهام «محاربه» از طریق جاسوسی برای دولت متخاصم اسراییل به اعدام محکوم شد. حکم اعدام او روز سه شنبه ۲۹ مهرماه به وکیلش اعلام شد. کمتر از دو ماه پس از آن و اعتراض وکیل به حکم، شعبه یک دیوان عالی کشور این حکم را عینا تایید کرده است.

ویدا مهران‌نیا در اعتراض به حکم اعدام همسرش گفت: «با سرعت حکم اعدام او تایید شده است در حالی که بارها احمدرضا درخواست بازبینی پرونده را داشت. حکم اولیه‌اش حتی به او نشان داده نشد. همسرم بارها اعتراض کرد که می‌خواهد حکمش را ببیند، حکم را بخواند تا بفهمد چرا و به چه علتی به اعدام محکوم شده است اما اعتراض‌هایش فایده‌ای نداشت. این بار هم هنوز حکم به او در زندان ابلاغ نشده و وکیلش هم فقط توانسته حکم را در دادگاه بخواند.»

ویدا مهران نیا گفت: «من بارها از مقامات قضایی کشور خواستم که پرونده احمدرضا را عادلانه بررسی کنند ولی متاسفانه تاکنون این اتفاق نیفتاده من دوباره از آقای روحانی و قوه قضاییه درخواست بازبینی پرونده همسرم را دارم. درخواست می‌کنم که فقط براساس نظر شخصی دو بازجو او اکتفا نشود. با جان و زندگی یک نفر اینطور بازی نشود. احمدرضا دو کودک پنج ساله و ۱۵ ساله دارد.»

خانم مهران نیا پیش از برگزاری اولین جلسه دادگاه همسرش در گفت‌وگویی با کمپین در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۹۵ گفته بود قاضی ابوالقاسم صلواتی پس از قرائت کیفرخواست به او در تاریخ ۱۲ بهمن ماه به او اعلام کرده حکمش «اعدام» خواهد بود. او حتی گفته پس از برگزاری دادگاه نیز «تغییری در این حکم ایجاد نمی‌شود.»

آقای جلالی پیش از آن از سوی بازپرس و بازجویانش به اعدام تهدید شده بود و از پنجم دی ماه ۹۵ در اعتراض به «تهدیدهای بازجو و بازپرسش برای صدور حکم اعدام» دست به اعتصاب غذا زده بود که تا مدتی ادامه داشت.

احمدرضا جلالی در ماه آگوست نامه‌ای از داخل زندان به زبان انگلیسی نوشت که ساعتی پس از اعلام حکم دادگاهش در روز ۲۹ مهرماه ۹۶ منتشر شد. احمدرضا جلالی در این نامه با عنوان «چرا من از سوی وزارت اطلاعات بازداشت شدم؟» با جزییات توضیح داده که چون نپذیرفته برای وزارت اطلاعات جاسوسی کند و اطلاعات کشورهای دیگر را در حوزه تروریسم اختیار آنها بگذارد در اخرین سفرش به ایران بازداشت شده است.

احمدرضا جلالی، استاد و پژوهشگر مدیریت حوادث مترقبه و دارای اقامت سوئد است. او فوق دکتری خود را در رشته مدیریت بحران در دانشگاه پیه مونتو ایتالیا گرفته و پس از آن به همراه همسر و دو فرزنش ساکن کشور سوئد شدند. آقای دجلالی در تاریخ پنجم اردبیهشت ماه ۱۳۹۵ پس از سفر به ایران به قصد شرکت در یک کنفرانس علمی توسط ماموران وزارت اطلاعت دستگیر و روانه زندان اوین شد. او پس از هفت ماه بازجویی در سلول‎های انفرادی بند ۲۰۹ زندان اوین به بند عمومی منتقل شد. اتهام آقای دجلالی «همکاری با دول متخاصم» عنوان شده است.

این پژوهشگر پیش از بازداشت در پنجم اردبیهشت ماه ۱۳۹۵، بارها برای شرکت در سمینارها و ورک شاپ‎های علمی و تخصصی به دعوت دانشگاه تهران و هلال احمر به ایران سفر کرده و هیچگاه مشکلی برایش فراهم نشده‎ بود.

یک منبع آگاه پس از اعلام حکم اعدام او از سوی دادگاه انقلاب در گفت‌وگویی با کمپین در تاریخ اول آبان ۹۶ از تهدید بازجویان و فشار برای اعتراف گفت: «بازجویانش دو بار با فشار از او خواسته بودند جملاتی را عینا از روی کاغذهای بخواند و از او در سلول انفرادی فیلم‌برداری کرده‌ بودند. او را ترسانده بودند که اگر عینا کلماتی را که آن‌ها می‌خواهند جلوی دوربین نگوید بچه‌هایش را در سوئد اذیت می‌کنند. برگه‌هایی را هم داده بودند تا امضا کند. احمدرضا هم از ترس هم را امضا کرده و خوانده. بعد هم که از بازجویانش شکایت کرد توجهی به آن نشد. مضاعف بر این‌ها در پرونده‌اش برگه‌های دیگری اضافه شده که در بازجویی‌ها صحبتی از آن نشده بود.»

سکوت درباره نتیجه مذاکره وزیر خارجه انگلیس با مقامات ایرانی برای آزادی نازنین زاغری

منتشرشده در

1695321_829

رییس دادگاه انقلاب تهران به خبرگزاری فارس گفت دادگاه نازنین زاغری، زندانی دوتابعیتی که قرار بود روز ۱۹ آذر ماه یک روز پس از سفر بوریس جانسون، وزیر امور خارجه بریتانیا به ایران برگزار شود، تشکیل نشده است. حجت‌الاسلام موسی غضنفرآبادی، رییس دادگاه انقلاب تهران با غیرمستقیم خواندن نازنین زاغری به فرد «بسیار گستاخ» گفت: ««از آنجا که این افراد بسیار گستاخ هستند،‌این احتمال وجود دارد که در آینده تخلفی از آنها سر بزند یا اینکه جرم جدیدی از آنها کشف شود که نیاز به تشکیل دادگاه باشد اما امروز چنین اتفاقی نیفتاده است.» این رییس دادگاه همچنین گفت: «رسانه‌های غربی مطالب خلاف واقع و کذبی را منتشر می‌کنند.»

حجت‌الاسلام موسی غضنفرآبادی، رییس دادگاه انقلاب تهران در این گفتگو برگزاری دادگاه نازنین زاغری را به شرط و شروطی که اگر «افراد بسیار گستاخ» «در آینده تخلفی از آنها سر بزند» موکول کرده است.

در همین روز بوریس جانسون، وزیر امور خارجه بریتانیا با حسن روحانی رییس جمهور ایران ملاقات کرد. طبق خبرهای از پیش منتشر شده قرار بود بوریس جانسون با حسن روحانی و دیگر مقامات ایرانی درباره آزادی نازنین زاغری، شهروند دوتابعیتی مذاکره کند اما هیچ خبری از مذاکره برای آزادی این زندانی و نتیجه آن تاکنون منتشر نشده است. جانسون ایران را در حالی روز ۱۹ آبان ماه ترک کرد که در جمع خبرنگاران هیچ صحبتی درباره احتمال آزادی او نکرد.

روزنامه گاردین روز ۱۹ آذر ماه نوشت بوریس جانسون ایران را بدون هیچ موافقتی برای آزادی نازنین زاغری ترک کرد. بوریس جانسون که روز ۱۸ آذر ماه برای سفر دو روزه به ایران سفر کرده بود، طبق خبرهای از پیش منتشر شده قرار بود درباره آزادی نازنین زاغری با مقامات ایرانی صحبت کند. او در طی این دو روز با محمد جواد ظریف وزیر امور خارجه، علی اکبر صالحی، رییس سازمان انرژی اتمی ایران، علی لاریجانی رییس‌ مجلس، علی شمخانی دبیر شورای عالی امنیت‌ ملی و حسن روحانی، رییس جمهور ایران ملاقات کرد.

روزنامه گاردین به بیانیه‌ای کوتاهی که پس از یک ساعت ملاقات بوریس جانسون با حسن روحانی منتشر شده، اشاره کرده که در این مذاکره درباره ایجاد محدویت‌هایی توسط بریتانیا و امریکا برای بانک‌داری ایران و همچین نگرانی بریتانیا از وضعیت شهروندان دو تابعیتی زندانی در ایران گفتگو شده است. اما اطلاع بیشتری از این مذاکرات در دست نیست.

همچنین خبرگزاری‌های داخلی نیز درباره دیدارهای جانسون با مقامات ایرانی هیچ اشاره‌ای به مذاکره برای آزادی نازنین زاغری نکردند و بیشتر خبرها به برداشتن موانع بانکی و وضعیت منطقه‌ای ایران و ادامه برجام پرداختند.

ریچارد راتکلیف همسر نازنین زاغری در روزملاقات ظریف با جانسون در گفت‌وگو با روزنامه تلگراف با اشاره به اینکه همسرش بر خلاف انتظار به دادگاه احضار نشده، گفت «او امروز بسیار احساس راحتی می کرد، انگار وزنی از روی او برداشته شده است.»

بوریس جانسون ۱۱ آبان ماه در پارلمان بریتانیا در انتقاد از حکم خانم زاغری گفته بود نازنین زاغری تنها مشغول آموزش روزنامه‌نگاری به ایرانیان بوده است. سه روز پس از این گفته روز شنبه ۱۳ آبان ماه نازنین زاغری از بند زنان زندان اوین به دادگاه انقلاب منتقل و در آن‌جا با به اتهام تبلیغ علیه نظام متهم شد.

کمپین تلاش برای آزادی نازنین زاغری نوشت در دادگاه به وا گفته شده سخنان وزیر خارجه بریتانیا سندی است که اثبات می‌کند او به منظور دیگری به ایران سفر کرده بوده است.

پس از اظهارات جانسون، خانواده نازنین زاغری و بنیاد رویترز به شدت به آن اعتراض کرده و آن را خلاف واقع دانستند و خواستار عذرخواهی وزیر امور خارجه بریتانیا شدند که وضعیت این زندانی را در ایران به خطر انداخته است.

مدتی بعد خبرهای از تصمیم دولت بریتانیا به پرداخت ۴۰۰ میلیون پوند بدهی خود به ایران در ازای آزادی نازنین زاغری منتشر شد. اگرچه پس از آن مقامات ایران و بریتانیا، ارتباط پرداخت بدهی دولت بریتانیا به ایران در ازای آزادی خانم زاغری را رد کردند.

با این حال یک دیپلمات بریتانیایی که نامش ذکر نشده بود در گفتگو با روزنامه تلگراف در تاریخ ۲۶ آبان ماه گفته بود :«آن‌ها از ایران می‌ترسند خانم زاغری راتکلیف را به عنوان «وثیقه‌ای» برای این بدهی نگه دارند.»

بدهی ۴۰۰ میلیون پوندی دولت بریتانیا به دولت ایران مربوط به حکومت محمدرضا پهلوی، آخرین شاه ایران در دهه ۱۹۷۰ است. در آن زمان این دو دولت قرارداد فروش تانک‌های «چیفتن» امضا شد که بر اساس آن باید دولت بریتانیا ۱۷۵۰ تانک چیفتن و خودروی زرهی به ایران تحویل می‌داد. شاه ایران مبلغ ۶۵۰ میلیون پوند برای این تعداد پرداخت کرد با این حال فقط ۱۸۵ تانک به ایران تحویل داده شد و پس از انقلاب و اشغال سفارت آمریکا در تهران و قطع رابطه دو کشور بقیه تانک‌ها به ایران داده نشد در حالی که دولت بریتانیا پول کامل را دریافت کرده بود.

نازنین زاغری، شهروند ایرانی– بریتانیایی و مدیر پروژه‌های بنیاد تامسون رویترز در تاریخ ۱۷ مارس ۲۰۱۶ برای سال نو ایرانی به همراه خانواده اش به ایران سفر کرد اما در تاریخ ۱۵ فروردین ماه (سوم آوریل) در«فرودگاه امام خمینی» زمانی‌ که به همراه کودک ۲۲ ماهه‌اش قصد داشت به انگلستان بازگردد، توسط ماموران سپاه پاسداران بازداشت و پس از آن به مکان نامشخصی در کرمان منتقل شد. خانم زاغری چند ماه بعد به بند ۲۲–الف سپاه پاسداران در زندان اوین منتقل شد و در اوایل دی ماه ۱۳۹۵ به بند زنان این زندان منتقل شد. او روز ۱۶ شهریورر ماه (۶۶سپتامبر ۲۰۱۶۶) به پنج سال حبس در دادگاه انقلاب محکوم شد و این حکم در دادگاه تجدید نظر نیز تایید شد. همچنین تقاضای تجدید نظر در این حکم از سوی دیوان عالی کشور نیز رد شد.

علاوه بر نازنین زاغری، حداقل دو زندانی ایرانی– بریتانیایی دیگر به نام‌های رویا صابری‌نژاد نوبخت و کمال فروغی با حکم‌های متفاوت در زندان اوین به سر می‌برند. کمال فروغی، ۷۸ ساله از اربهیشت ۱۳۹۰ در زندان اوین به سر می‌برد و با هفت سال حبس محکوم است. همچنین خانم رویا صابری‌نژاد نوبخت در سال ۱۳۹۲ پس از سفر به ایران بازداشت و به پنج سال حبس محکوم شد.

جلوگیری از برگزاری نوزدهمین سالگرد ترور مختاری و پوینده با «شگرد گروگانگیری»

منتشرشده در

MokhtariPooyande

کانون نویسندگان ایران اعلام کرد ماموران امنیتی با «گروگان گرفتن تعدادی از اعضای این کانون» و بستن درهای ورودی گورستان امامزاده طاهر کرج، مانع برگزاری مراسم نوزدهمین سالگرد ترور سیاسی محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، دو نویسنده و از قربانیان ترورهای سیاسی دهه هفتاد شدند.

کانون نویسندگان ایران روز جمعه هفدهم آذرماه ۱۳۹۶ در بیانیه‌اش نوشت ماموران امنیتی گفته‌اند مراسم بنا به حکم دادستان کرج لغو شده است. این تشکل مستقل نویسندگان ایرانی اعلام کرد نیروهای امنیتی امسال بر خلاف سال‌های گذشته نه با اعمال شدید خشونت که با «شگرد گروگانگیری» مانع برگزاری مراسم یادبود این دو نویسنده شده‌اند. ماموران امنیتی با انتقال چهار تن از نویسندگان به داخل خودروی پلیس، از جمعیت خواسته‌اند تا گورستان را ترک کنند و تنها پس از ترک محل توسط مردم، حاضر به آزادی این نویسندگان شده‌اند.

در بیانیه کانون نویسندگان آمده است: «ماموران در حقیقت با گروگان گرفتن شماری از دبیران و اعضای کانون نویسندگان ایران و مردم، تصمیم گرفته بودند تا نگذارند مراسم یادبود شکل بگیرد. جمعیت در بیرون از درهای گورستان ایستادند و اصرار و اعلام کردند که تا بازداشت شدگان را آزاد نکنید، از اینجا نمی رویم . ساعتی بعد، بازداشت شدگان را آزاد کردند.»

محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، نویسنده و مترجم، آذر ماه ۱۳۷۷ شمسی در جریان ترور سیاسی مخالفان جمهوری اسلامی توسط وزارت اطلاعات به قتل رسیدند. در این ترورها که به قتل‌های زنجیره‌ای معروف شد، نویسندگان و فعالان سیاسی دیگری نیز به قتل رسیدند. اگر چه قوه قضائیه جمهوری اسلامی فقط رسیدگی به پرونده قتل چهار تن از قربانیان قتل های زنجیره ای یعنی داریوش و پروانه فروهر، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده را پذیرفت اما در جریان افشای این قتل‌ها آشکار شد که چهره‌های سیاسی و فرهنگی دیگری نیز در این سلسله ترورها به قتل رسیده‌اند. دادگاه عاملان قتل‌های زنجیره‌ای که از سران وزارت اطلاعات وقت جمهوری اسلامی محسوب می‌شدند، پشت درهای بسته انجام شد و با خودکشی مشکوک «سعید امامی» یکی از عاملان اصلی در زندان، پرونده علیرغم ابهامات فراوان، مختومه اعلام شد.

کانون نویسندگان ایران در بیانیه‌اش رفتار ماموران را «شکل روشنی از اعمال خشونت و پامال کردن حقوق اولیه شهروندان» خواند و نوشت نیروهای امنیتی به دلیل هراس از جامعه پرمسئله از هر گونه مراسم و تجمع حتی در گورستان نیز هراس دارند. ماموران امنیتی روز دهم آذر ماه ۱۳۹۶ نیز از برگزاری مراسم یادبود علی اشرف درویشیان، نویسنده و عضو این کانون جلوگیری کردند.

نیروهای امنیتی در سال‌های گذشته نیز از برگزاری مراسم یادبود قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای خودداری کرده‌ بودند. مراسم هیجدهمین سالگرد قتل مختاری و پوینده در سال ۱۳۹۵ با اعمال خشونت و ضرب و شتم شرکت کنندگان همراه بود.

اعتراض دانشجویان به فضای امنیتی دانشگاه؛ گفتگو با محمد شریفی فعال دانشجویی

منتشرشده در

Screen-Shot-2017-12-06-at-2.50.33-PM-e1512589910120
تجمع اعتراضی روز ۱۶ آذر در دانشگاه تهران

همزمان با شانزدهم آذر و روز دانشجو در ایران، دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف ایران مراسم و تجمع‌های اعتراض آمیز برگزار کردند. محمد شریفی مقدم، فعال دانشجویی در گفتگویی با کمپین حقوق بشر در ایران، اعتراض به روند فزاینده پولی شدن آموزش عالی، تبعیض‌های جنسیتی و مذهبی و تداوم فضای امنیتی در دانشگاه‌ها را از مهم‌ترین دغدغه‌های دانشجویان در اعتراضات روز دانشجو عنوان کرد.

اعتراض‌ها به مناسبت روز دانشجو در ایران که سیزدهم آذر ۱۳۹۶ در دانشگاه تهران آغاز شده بود، طی روزهای چهاردهم و پانزدهم آذر با تجمعاتی در دانشگاه‌های تهران، صنعتی شریف، علامه طباطبایی، شهید بهشتی، دانشگاه نیشابور و تعدادی از دانشگاه‌های شهرستان‌ها ادامه یافت. اغلب این تجمعات با فراخوان شوراهای صنفی دانشگاه‌ها برگزار شد و به صدور بیانیه مشترکی از سوی بیش از سی شورای صنفی دانشگاه‌های مختلف کشور انجامید.

توقف واگذاریِ فضاهای دانشگاهی به کسب‌وکارهای خصوصی، و بازگرداندن آن به تشکل‌ها و کانون‌های دانشجویی، پوشش کامل خدمات و یارانه‌ی دولتی در زمینه‌ تغذیه، اسکان و حمل‌ونقل دانشجویان، حذف تهدیدها و برخوردهای امنیتی در پاسخ به اعتراضات و مطالبات دانشجویی، اعطای مجوز به ایجاد تشکل‌های دانشجوییِ دگراندیش و مستقل از جناح‌های قدرت، بازگشت کامل دانشجویان ستاره‌دار و محروم از تحصیل به دانشگاه‌ها، الغای تبعیض‌های جنسیتی و جغرافیایی در گزینش دانشجویان، تضمین حق تحصیل برابر برای همه‌ی قومیت‌ها و پیروان همه‌ی مذاهب و آیین‌ها و اعطای مجوز برای تشکیل «اتحادیه‌ی شوراهای صنفی کشوری» در جهت افزایش توان مداخله‌گری شوراهای صنفی و هماهنگی بیش‌تر آن‌ها در طرح مسائل صنفیِ دانشجویان از مهم‌ترین مطالبات مطرح شده در بیانیه مشترک دانشجویان است.

اعتراض به پولی شدن و خصوصی‌سازی آموزش عالی یکی از مواردی است که در شعارها و بیانیه‌های اعتراضی دانشجویان زیاد به چشم می‌خورد. محمد شریفی مقدم که دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف و از فعالان دانشجویی است در این باره به کمپین گفت: «اتفاقی که در سال‌های اخیر افتاده این است که شعارهای جنبش دانشجویی به سمت مشکلات اقتصادی چرخیده که صرفا مختص دانشجویان نیست و کلیت جامعه با آن درگیر است، هجوم سیاست‌های نئولیبرالی دولت و خصوصی‌سازی باعث شده هزینه‌های زندگی دانشجویان شدیدا بالا رود و روز به روز بیشتر از آموزش رایگان فاصله بگیرد، از هزینه غذا گرفته تا خوابگاه و شهریه، اینها در کنار وضعیت بیکاری در جامعه شرایطی را ایجاد کرده که ادامه تحصیل را برای دانشجویان بسیار دشوار کرده و موجب اعتراض دانشجویان شده است.»

فضای امنیتی در دانشگاه‌ها نیز از دیگر موضوعاتی است که در شعارهای دانشجویان به آن اعتراض شده است. دانشگاه امن به جای دانشگاه امنیتی، یکی از وعده‌های حسن روحانی، رئیس جمهور کنونی ایران در مبارزات انتخاباتی اش بود. آقای روحانی در مراسم ۱۶ آذر ۱۳۹۶ در سیستان و بلوچستان نیز به عنوان یکی از دستاوردهای دولتش مدعی شد که دانشجویان امروز می‌توانند بدون لکنت حرف بزنند.

محمد شریفی بر خلاف ادعای رئیس جمهور ایران به کمپین گفت دولت و وزارت علوم اجازه تشکیل نهادهای مستقل دانشجویی را نمی‌دهد و هر گونه اعتراض به این شرایط و یا تلاش برای تغییر آن نیز با احضار کمیته‌های انضباطی و یا نهادهای امنیتی روبرو می‌شود: «فضای امنیتی ایجاد شده در دانشگاه هم امکان مقاومت و مبارزه با این شرایط را سخت و پرهزینه کرده و دانشجویانی که به این وضعیت اعتراض کنند یا در صدد تغییر آن بر آیند با احضار و جلب و احکام کمیته انضباطی روبرو می‌شوند، قبل از مراسم ۱۶ آذر امسال هم احضارهای تلفنی و تهدیدها باعث شد تعدادی از دانشجویان در مراسم و تجمعات شرکت نکنند. یا شوراهای صنفی دانشگاه‌ها برای هماهنگی بیشتر بارها درخواست تشکیل اتحادیه شوراهای صنفی را داشتند ولی تا کنون وزارت علوم مخالفت کرده و نه تنها چنین مجوزی صادر نکرده، بلکه با تغییراتی که سال گذشته در آیین‌نامه داده حتی شکل گیری شوراهای صنفی را هم سخت تر کرده است، و این درباره فعالیت صنفی است و گرنه فضا برای فعالیت سیاسی از این هم امنیتی‌تر و پرهزینه‌تر است.»

دانشجویان دختر خوابگاه چمران دانشگاه تهران، روز دوم آذر ماه ۱۳۹۶ در اعتراض به تبعیض‌های جنسیتی، مقررات سختگیرانه رفت و آمد و پوشش دختران و هزینه‌های روزافزون خوابگاه تجمع اعتراضی برگزار کردند. فعال دانشجویی دانشگاه صنعتی شریف به کمپین گفت علاوه بر همه مشکلاتی که پسران دانشجو با آن درگیرند، دختران دانشجو مشکلات مضاعفی را تحمل می‌کنند که ناشی از تبعیض و تفکیک جنسیتی در جامعه است و کنترل بیش از حد و سلیقه‌ای دختران در محیط دانشگاه و حتی خوابگاه فشار روحی و روانی زیادی به آنان وارد می‌کند: «دانشگاه مانند بقیه بخش های جامعه نگاه مردسالارانه و قیم مابانه ای نسبت به دانشجویان دختر دارد، حتی در خوابگاه ملزم به رعایت حجاب اجباری اند، باید قبل از ساعت هشت و نیم شب در خوابگاه باشند و حتی اجازه ندارند برای مطالعه در کتابخانه یا دانشگاه بمانند، در غیر این صورت به خانواده‌هایشان تلفن می‌زنند و با بزرگ کردن موضوع آنها را هم نگران می کنند و این تبعیض‌ها باعث می‌شود دانشجویان دختر احساس آزادی کمتری بکنند.»

همراهی با کارگران و فرودستان در اعتراضات دانشجویی

همراهی با دغدغه‌ها و مطالبات کارگران، زنان و فرودستان جامعه نیز از دیگر ویژگی‌های اعتراضات دانشجویی ۱۶ آذر ۱۳۹۶ بود. شعارهایی مانند «دانشجو آگاه است، با کارگر همراه است»، «تدبیر دولتمردان، ستم علیه زنان» و «مسکن و کار و درمان، آموزش رایگان، خواسته زحمت‌کشان» از نشانه‌های چنین همراهی بود. در تئاتر خیابانی که در تجمع دانشجویان دانشگاه تهران اجرا شد نیز ظلم و تبعیض علیه کارگران، معدنچیان، زنان و معلمان زندانی و تخریب محیط زیست مورد اعتراض قرار گرفت. در بیانیه مشترک شوراهای صنفی دانشگاه‌های ایران نیز بر لزوم همراهی جنبش دانشجویی با دیگر جنبش‌های اجتماعی تاکید شده است.

 

Three Activists Sentenced to Prison in Trial “Directed” by Iran’s Intelligence Ministry

منتشرشده در

Untitled-1-38

Political prisoners Majid Assadi, Payam Shakiba, and Mohammad Banazadeh were sentenced to prison and exile after the Intelligence Ministry pressured the court, a family member of one of the prisoners told the Center for Human Rights in Iran (CHRI).

“The lawyers defended their clients in court but the judge found them guilty in the presence of the Intelligence Ministry representative who practically directed the court proceedings,” said the source, who requested anonymity for security reasons.

In a ruling issued on November 27, 2017, Judge Mashallah Ahmadzadeh of Branch 26 of the Tehran Revolutionary Court sentenced Banazadeh to 11 years in Evin Prison and two years in exile in the city of Nikshahr, Sistan and Baluchistan Province. Assadi was given a six-year sentence in Evin Prison and two years in exile in Borazjan, Bushehr Province. Shakiba was sentenced to six years in Evin Prison.

The three men were charged with “propaganda against the state” and “assembly and collusion against national security” based on claims made by the Intelligence Ministry, the source told CHRI.

“This is a preliminary sentence,” said the source. “The sentences will not stand if the Appeals Court makes a fair judgment because the case is only based on accusations by a representative of the Intelligence Ministry without any evidence and the accused all denied the charges during their interrogation.”

The men were arrested by Intelligence Ministry agents in March 2017 and held in solitary confinement in Tehran’s Evin Prison for about two months before being transferred to Rajaee Shahr Prison, located 31 miles west of the capital.

Assadi, 35, was first arrested on July 3, 2008, for his peaceful political activities while he was a student at Allameh Tabatabaie University in Tehran. In March 2010, he was sentenced to four years in prison for “assembly and collusion against national security” and was released after serving his sentence from October 2011 to June 2015.

Shakiba, 30, was previously arrested on July 8, 2008, for exposing sexual misconduct against a female student by a senior administrator at the Zanjan University campus, where he was a student at the time.

In March 2010, Shakiba was condemned to a year in prison for “causing public anxiety” and “instigating illegal gatherings against national security” and barred from returning to university for two semesters. Upon appeal, his sentence was reduced to six months in prison, which he served from November 2010 to March 2011.

A veteran political activist, Banazadeh, 63, was arrested by the Intelligence Ministry on November 30, 2009, for his alleged involvement with the banned Mojahedin-e Khalgh Organization (MEK). He was freed in November 2014 after serving a five-year sentence.

زهرا رهنورد: مادران زندانی را آزاد کنید؛ باقی دوران محکومیت آنها را در حصر می‌مانم

منتشرشده در

Zahra-Rahnavard

زهرا رهنورد همسر میرحسین موسوی که از بهمن ۸۹ در حصر خانگی به سر می‌برد روز شنبه ۱۱ آذر ماه از مسوولان خواسته است تا مادران زندانی را آزاد کنند و اجازه بدهند باقی دوران محکومیت آنها او در حصر بماند.

سایت کلمه نزدیک به میرحسین موسوی روز شنبه ۱۱ آذر ماه با انتشار این خبر نوشت زهرا رهنورد در ملاقات با فرزندانش از آن‌ها خواسته تا به اطلاع مسوولان برسانند که او درخواست آزادی مادران زندانی را دارد و به جایش مابقی دوران محکومیت آنها را او در حصر خواهد ماند.. خانم رهنورد از زمان حصر تاکنون هیچ درخواستی را مطرح نکرده و در سکوت بوده است.

سایت کلمه نوشته خانم رهنورد در ملاقات‌های قبلی با دخترانش از محتوای نامه نرگس محمدی و اخبار دیگر مادران زندانی که به واسطه فعالیت‌های بشر دوستانه یا مذهبی یا صنفی در حبس هستند، مطلع شده است. سایت کلمه همچنین نوشته زهرا رهنورد تابلویی به نام «مادران زندانی» نیز در روزهای اخیر کشیده است.

در حال حاضر ۱۹ زندانی عقیدتی به نام‌های نرگس محمدی، نازنین زاغری، گلرخ ایرایی، آتنا دائمی، مینو ملک‌شاه،‌نگارا کریم آوا (افشارزاده)، آزیتا رفیع‌زاده، آفرین چیت‌ساز، بی‌بی سمیه کولولاوا، کبری عبداللهی، مریم اکبری منفرد، زهرا زهتاب‌جی، فاطمه مثنی، الهام برمکی، الهام فراهانی، مریم النگی در بند نسوان زندان اوین به سر می‌برند که از این تعداد ۹ نفر دارای فرزند هستند.

مادران زندانی زندان اوین نرگس محمدی، نازنین زاغری، آزیتا رفیع‌زاده، مریم اکبری منفرد، زهرا زهتاب‌چی، فاطمه مثنی، الهام برمکی، الهام فراهانی و مریم النگی هستند. اما این تعداد فقط شامل زندان اوین است و شامل مادرانی که در زندان‌های دیگر زندانی عقیدتی هستند نمی‌شود.

زهرا رهنورد نقاش، رییس سابق دانشگاه الزهرا، عضو هیات علمی دانشگاه تهران و همسر میرحسین موسوی در بهمن ماه ۸۹ به همراه همسرش پس از وقایع ریاست جمهوری ۸۸ در خانه خود زندانی شدند و تاکنون ادامه دارد.

نرگس محمدی، فعال حقوق بشر زندانی در تاریخ هفتم آذرماه از داخل زندان نامه‌ای در سالگرد تولد دو فرزندش که از او دور هستند، نوشت. او در بخشی از نامه خود نوشته است که دیگر تصویر روشنی از چهره‌های فرزندانش ندارد و ان‌ها حتما تصویر او را فراموش کرده‌اند: «سومین شمع تولد کیانا و علی را در زندان روشن می‌کنم، هرچند دیگر تصویر روشن و واقعی از چهره‌های نازنینشان ندارم. کیانا در تماسی که داشتم، می‌گفت مامان نرگس تو الان چه شکلی شدی؟ می‌دانم که دیگر فرزندانم هم تصویری از من ندارند. و این نمایش تصویر عریان استبداد و ظلم است. هجران طولانی شده و به این می‌اندیشم که اگر روزی در جدال استبداد با آزادی، در کشمکش دل و عقل و عشق و مصلحت، دل وانهادیم، اکنون به روزگاری رسیدیم که به جدال دل با دل مبتلا شده و به تکه‌تکه شدن قلب‌هایمان تن داده‌ایم.» خانم محمدی دوری از فرزندانش را «نمایش عریان استبداد و ظلم» خواند.

نازنین زاغری دیگر زندانی که به پنج سال حبس محکوم است و مادر یک فرزند سه ساله است چند روز پس از تایید حکمش در نامه‌ای خطاب به دخترش از پشیمانی برای بازگشت به وطنش، بی‎عدالتی‎ها و بی‎قانونی‎ها و «ظلمی» سخن گفته که بر او گذشته است.

او در بخشی از این نامه نوشته است: «باورکن نمی‎دانستم در کشوری که مادرت در آن به دنیا آمده و بزرگ شده، چنین سرنوشت هولناک و دردناکی را برایت رقم زده‎است، که اگر می دانستم، لحظه ای در بستن چمدان سفر دو هفته ای مان به تهران در اسفند ۹۴، تعجیل نمی‎کردم.»